Reisverslag

Thailand

Rick, 15 januari 2008
Thailand Bangkok

Waking up in strange places

Wakker.

Oppassen nu, niet ineens rechtop gaan zitten want dan stoot je je hoofd aan het dak van de auto. Waarom is het nog zo donker? Welk hotel, nee schrap dat, welk land is dit? Waarom voel ik me zo helder? Wat heb ik gedronken gisteravond? En waarom is dit bed zo zacht?

Voorzichtig open ik mijn ogen, en een eens, lang geleden, bekend tafereel ontvouwt zich. Kleren op de vloer, een bureau met een een hangende TL lamp erboven staat tegen de muur aan de overkant van de kamer. Rood met witte uitschuifkasten die mijn vader voor me gemaakt heeft toen ik 10 was. boven mijn hoofd een boekenplankje en aan het plafond het snowboard dat ik gesloopt heb op de wintersport van 1997... Ik ben thuis!

Dat was een vrij accurate samenvatting van mijn gedachten van nieuwjaarsochtend, de laatste weken zijn zo snel voorbij gegaan, vanaf het moment dat ik besloot om naar huis te komen, dat mijn brein het af en toe nog niet kan bevatten.

Ik vertelde jullie vorige keer over mijn surftrip met Paulina. Dank jullie wel voor alle bezigheidstips, ik was er zelf nog niet opgekomen De eerste week ging alles goed, het was erg gezellig, we waren allebei erg enthousiast aan het surfen, en maakten dan ook goede vooruitgang. Aangezien Paulina het nogal koud vond om onder de sterren te slapen hadden we geinvesteerd in een tent ($13,-), als je niet in een te grote plaats overnacht is er altijd wel een afgelegen plekje waar je je tent kan opzetten en een kampvuurtje kan bouwen: jaja, het echte survivalgevoel, hoewel we ons eten toch gewoon bij de supermarkt kochten.

Mijn hoogtepuntje van deze trip was het surfen in Yamba waar ik 's avonds de laatste surfer in het water was, en er plots schitterende golven van een meter of 2 á 3 hoog kwamen opzetten. Zoals altijd met hoogtepuntjes was er natuurlijk niemand met een camera in de buurt, dus jullie moeten me maar geloven
Mijn dieptepuntje: dat moet je me maar vragen als je me ziet

In Port Macquarie, waar ik jullie de vorige achterliet, sloeg de tegenslag toe. Het regende hele dagen, er was niks te surfen en ik werd behoorlijk ziek. Natuurlijk kwam dit alles de stemming niet ten goede, bovenop het feit dat we al twee weken op elkaars lip zaten, en dan ga je je aan elkaar irriteren. Ik had weer even wat tijd en ruimte voor mezelf nodig, maar hoe ga je dat uitleggen? Als ik gewoon bot zeg dat ze me irriteert voelt ze zich (terecht) gekwetst en afgewezen.
Er moest dus een smoesje verzonnen worden, een congres in Nieuw Zeeland kocht mij twee weken op mezelf, en in een miljoenenstad als Sydney kun je er redelijk zeker van zijn dat je elkaar niet tegen komt.Ze slikt het als zoete koek. In Sydney scheiden onze wegen zich dus tijdelijk, twee weken om na te denken wat ik nou wilde.
Sydney is een echte wereldstad. Druk, groot (ik hou van hoge gebouwen) en hectisch. En duur. Daarom stelde ik mij ten doe om EERST alle gratis attracties te doen en daarna te kijken of er nog tijd en zin was voor iets spectaculairders. Het operagebouw is natuurlijk een must, en de Sydney Harbour bridge. Het leukste stukje Sydney vond ik "the Rocks", de oudste europese nederzetting in Australie.
Op internet zocht ik de top 20 attracties van Sydney op, en ik zag dat een cruise van de haven werd aanbevolen. Na eenig onderzoek kwam ik erachter dat je net zo goed de veerboot naar Manly kunt nemen, dan zie je precies hetzelfde en het kost slechts 5 dollar. In manly ben ik weer een paar dagen gaan surfen (Manly beach is VEEL beter dan Bondi, en niet alleen qua golven) en stappen met een paar locals die ik had ontmoet.

Toen kreeg ik een berichtje van Paulina "Ik hoop dat je het naar je zin hebt in NZ,ik ben weer op reis, zonder jou. kus P."
Ok. Goede zaak, in ieder geval is ze niet bij de pakken gaan neerzitten. Tijd om Sydney achter me laten. Iets ten oosten van Sydney liggen de blue mountains ( die zo heten omdat ze er van een afstandje blauw uitzien, dat had iedereen natuurlijk wel begrepen, maar dat komt weer doordat er veel eucalyptusbomen staan die kleine druppeltjes olie de atmospheer in sturen, en dat geeft een blauwe gloed).
Ik was daar een wandeling aan het maken, de natuur lijkt een beetje op de zwitserse alpen in de zomer, maar niet zo hoog (eigenlijk zouden ze de blue hills moeten heten) dus er zijn schitterende vergezichten. toen ik weer terugkwam bij mijn auto, spotte ik al van ver af het karakteristieke witte rechthoekje van een bon onder de ruitenwisser....maar ik had toch echt parkeergeld betaald? het bleek een briefje te zijn : "ik dacht dat jij in Nieuw Zeeland zat"?
Dus ik belde Paulina op om het uit te leggen. Om een lang verhaal kort te maken, zij kon mijn standpunt: "ik loog tegen je om je gevoelens te sparen, en als je er niet achter was gekomen was het allemaal goed gekomen" niet waarderen, en hield blijkbaar nog vast aan de romantische en naieve notie dat de waarheid zaligmakend is.

Ondertussen was ik alweer onderweg naar Melbourne, waar ik had afgesproken met Megha, een vriendinnetje dat ik in Noosa had ontmoet, en met Roos en Ideke en Suus en Marije. het bleek dat zij ook al tegen het einde van hun stage aanzaten, en zelfs al op het punt van vertrekken stonden. Op een terrasje aan het water hebben we gezellig bijgekletst en naar de vuurshow gekeken. Het was erg gezellig en het was erg lekker om weer eens Nederlands te praten ( wel moeilijk.)
Melbourne is echt een leuke stad, niet zo'n metropool als Sydney (hoewel je dat niet zou zeggen als je om vijf uur 'smiddags ergens heen wil met de auto) maar erg gezellig, met overal koffietentjes en terrasjes. Dat is ook eigenlijk het enige wat ik in Melbourne heb gedaan, door de stad geslenterd en koffie gedronken met Megha.
Toen Megha naar Sydney vertrok om daar bij haar oma te gaan wonen begon ik me af te vragen wat ik nou ging doen. de logische volgende stap was onderweg gaan naar Adelaide, maar het was begin December, en ik wilde geen hele maand in Adelaide doorbrengen (mijn vlucht naar Hong Kong zou 4 januari vertrekken). Wat kon ik dan nog doen? Ik ben het surfen nog niet zat, maar daaromheen maak ik ook niks nieuws mee. misschien moest ik maar gewoon naar huis gaan, de korte ontmoeting met de Nederlandse delegatie in Melbourne had toch weer wat heimwee opgewekt.
Een paar dagen later had ik alles geregeld. 18 december naar Hong Kong, 23 december naar Bangkok en op 31 december naar Amsterdam.
Dit betekende dat ik nog anderhalve week in Australie had. in die tijd moest ik een paar vrienden zien, en mijn auto verkopen... De dag dat ik Adelaide in zou rijden echter, begon de falcon echter rare geluiden te maken, en op honderd kilometer voor de stadsgrens stond ik stil. 50.000 kilometer lang geen enkel probleem gehad, en nu ervan af wil gaat ie kuren vertonen? Is ie beledigt en wil ie wraak nemen? Gelukkig was dit probleem niet heel ernstig, maar het onderzoek van de mechanic bracht wel een aantal onderliggende problemen aan het licht, en hij adviseerde me om hem zo snel mogelijk te verkopen, want hij kon het ieder moment definitief begeven.
Ok, als ik er nog maar wat geld voor krijg, want dat is geld waar ik in Hong Kong en Thailand van moet leven.
In adelaide heb ik nog een paar heel ontspannen dagen doorgebracht met Scott en Roni, en for good old times sake nog een paar potjes tafelvoetbal gespeeld met Cameron.
18 december, al mijn pogingen om mijn auto particulier te verkopen waren tevergeefs geweest, dus ik ging samen met scott op weg om hem terug te verkopen aan de dealer waat ik hem van had gekocht. na een kilometer of 2 staan we stil voor een stoplicht, en Scott zegt op een gegeven moment "DUDE, I think your car is on fire!" NEE! dat zou de ultieme wraak van de falcon zijn, om het nu, 3 km voor de finish, definitief te begeven. maar gelukkig bleek het mijn fout te zijn, want ik had de avond tevoren, voor de eerste keer in een jaar, de handrem erop gezet, en bij het wegrijden vergeten hem eraf te halen (je kunt je afvragen of die handrem uberhaupt wel handrem kan noemen, misschien is het meer een laat-auto-roken -en-raar-ruiken-hendel.)

Anyway, op naar hong kong. Wat een GEWELDIGE stad! Ik hou van hoge gebouwen en daar zijn er in hong kong nogal wat van. Het eten is fantastisch, je kan er geweldig shoppen (stanley market FTW) en alles is bereikbaar met de metro. Toen ik erheen ging dacht ik dat één of twee dagen genoeg zou zijn, maar na vijf dagen wilde ik nog niet weg. Ik ben iedere dag van 9 uur 's ochtends tot 10 uur 's avonds op pad, en dat was niet alleen omdat de kamer waar ik sliep 1.5m X 2 meter was (ik heb het gemeten).
5 minuutjes uit het centrum van de stad ligt een heuvel, met een schitterend uitzicht over de stad, dan loop je 10 minuutjes naar de andere kant van de heuvel en je ziet alleen maar natuur en de oceaan (ook natuur, weet ik).
Mijn favoriete stukje Hong Hong is waarschijnlijk Soho, waar iedere dag markt is en waar je de meest dwaze dingen kan kopen--> als ik in hong kong zou wonen zou ik NOOIT naar de supermarkt gaan.
Ik heb één vergissing begaan in Hong kong, en dat was sdat ik naar de "big buddha ben gaan kijken. 1,5 uur heen, 1,5 uur terug, voor iets dat stiekem enigszins onindrukwekkend is, beter was ik naar disneyland gegaan.
Ik weet zeker dat ik nog een keer terug ga, want er is nog teveel dat ik niet heb gezien.

Bangkok was de volgende stop, ik had hier voor twee nachten een hotel geboekt, en daarna wilde ik naar Phuket, want daar zou je kunnen surfen.
Voor iedereen die ooit nog eens naar zuidoostazie gaat en niet heel lang op een plek gaat blijven (1-4 dagen): laat je 500 pagina dikke reisgids thuis en koop een "groovy map" bij de lokale boekhandel. Deze geeft je duidelijke informatie over waar je heen moet gaan/ wat je moet doen en waar je niet heen moet gaan/wat je niet moet doen. voor alle hollanders, er staan ook veel geldbesparende maatregelen in.

In bangkok probeerde ik in eerste instantie alle toeristische dingen te doen, maar daar kwam ik snel op terug want je moet voor sommige dingen gewoon een gids hebben, want NERGENS staan bordjes, en op slechts enkele plekken hebben ze boekjes met een klein beetje uitleg, en ik vind het altijd wel leuk om een beetje achtergrondinformatie te hebben over de (eerlijk is eerlijk) schitterende tempel waar ik naar sta te kijken.

De volgende dag zou ik naar phuket gaan, natuurlijk nog niks geregeld... eens kijken hoe de golven daar zijn.... Aha, geen golven whatsoever, blijkbaar kun je alleen in april surfen in phuket. daarentegen kun je in december wel in koh samui surfen, en laat dat eiland nou net naast koh phangan liggen, waar de wereldberoemde full moon parties worden gehouden. Dat wilde Bassie dus wel even zien.

Dus ik op de nachttrein naar surat thani (een typisch gevalletje van "stop die trein en heel hard rennen en een uitgestoken hand" en vandaar met de boot naar koh samui. Uiteraard had ik nog geen hotel of iets dergelijks geboekt, maar in het ergste geval slaap je toch gewoon ergens in de jungle? ik bedoel, hoe gevaarlijk kan dat nou ECHT zijn in Thailand? Gelukkig kwam ik een finse jongen, micha tegen en die die maakte me aan de ene kant erg gelukkig, er was nog plek in zijn hotel, en aan de andere kant erg ongelukkig, want hij kwam net van de full moon party, en die was dus afgelopen....
Ondanks het feit dat ik geen golf van betekenis heb gezien was het heerlijk op koh samui, aan het strand gelegen, op scooters met micha het eiland verkend, op een olifant gereden (leuk maar errug oncomfortabel) en naar een snakefarm geweest (zie de foto's). Natuurlijk zijn we ook nog wezen stappen, waarbij het ons opviel dat er wel erg veel lelijke dikke blanke mannen met best wel knappe -jonge- meisjes aan hun arm liepen....
Terug in bangkok verbleef ik mijn laatste avond op khaosan road, voor de mensen die "the beach" hebben gezien, dit is de straat waar Leonardo dicaprio in de eerste scene dronken en stoned rondloopt. Met Pablo, een mexicaan die ik op de bus (ik kon zo drie uur voor vertrek natuurlijk geen treinkaartje meer regelen) had ontmoet, heb ik die straat afgezocht op zoek naar een standje waar ze gebakken kakkerlak verkochten, maar helaas... uiteindelijk zijn we terecht gekomen bij een pingpongshow, zeker de moeite waard, maar je moet er wel een sterke maag voor hebben.

31 december ben ik in Amsterdam geland, en de reden dat ik niet eerder iets van me heb laten horen is dat ik mijn ouders wilde verassen met mijn vroege thuiskomst.
Kevin en Shandani kwamen me ophalen van Schiphol, en zei herkenden me bijna niet (nogmaals, zie foto's). dus ik verwachtte dat mama een hartaanval zou krijgen als ze me zag, maar niets was minder waar... toen ik de kamer binnen kwam lopen was er op het gezicht van mijn vader geen spoor van verassing te zien, en ik wist meteen dat er iets mis was. Blijkt moeders toevallig die dag op mijn internetbankafschriften te hebben gekeken en toen zag ze dus dat ik op schiphol had gepind.... weg verassing.

Ondertussen ben ik alweer twee weken thuis, en ik vind het heerlijk. het is verbazingwekkend hoe snel je weer gewoon in je oude ritme vervalt. Ik ben nog niet helemaal ingeburgerd, maar ik begin weer in het nederlands te denken.Ik vraag me af hoe snel ik heimwee krijg naar Australie, of meer precies, naar het reizen. Voorlopig ben ik tevreden met de herinneringen en ervaringen van het afgelopen jaar, maar ik vermoed (en hoop) dat het over een tijdje toch weer zal gaan kriebelen, en dat ik dan toch weer een nieuw avontuur zal moeten ondernemen. ..

Ik weet dat ik niet de meest toegewijde dagboekschrijver ben geweest, maar ik hoop dat jullie toch een beetje van mijn verhalen hebben genoten, of in ieder geval opgelucht waren om te horen dat ik nog leefde.

Ik wil iedereen zo snel mogelijk weer zien en bijkletsen, dus als je zin hebt om af te spreken kun je me bellen op 06-29149861, of mail me je nummer op Rickdb82@gmail.com.

Foto's bij reisverslag

Vorige

Volgende

100_1577.jpg

100_1578.jpg

100_1581.jpg

100_1583.jpg

100_1593.jpg

100_1595.jpg

100_1596.jpg

100B1210.jpg

IMG_1865.jpg

IMG_1912.jpg

Reageren op bovenstaand reisverslag

Reacties op bovenstaand reisverslag